Tuesday 21st of August 2018 11:19:08 AM

Σώθηκε ο σταθμός

Σώθηκε ο σταθμός

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση Αρ. 1145/2016

11 Μαίου 2018
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, ΔΔΔ]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος Μεταξύ

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΠΑΦΟΥ (Ο.ΣΥ.ΠΑ.) ΛΙΜΙΤΕΔ

Αιτητών

ΚΑΙ

  1. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
  2. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ

 

κ. Α. Ταλιαδώρος μαζί με κα Δ. Μ. Γεωργιάδου για Δρ Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για τους αιτητές.

κ. Δ. Καλλίγερος για Γενικό Εισαγγελέα, για τον καθ’ ου η αίτηση 1.

κα Α. Κορακίδου - Μακρίδου για Aristi Korakidou Makridou LLC, για τον καθ’ ου η αίτηση 2.

 

 

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ από τη Δικαστή του Διοικητικού Δικαστηρίου Έλενα Μιχαήλ η απόφαση του Δήμου Πάφου για κατεδάφιση του Σταθμού Λεωφορείων στην πόλη. Την επίδικη απόφαση προσέβαλε με προσφυγή του ο Οργανισμός Συγκοινωνιών Πάφου. Το σκεπτικό της ακύρωσης της επίδικης απόφασης είναι το ακόλουθο:

«Οι αιτητές με την προσφυγή τους ζητούν τις ακόλουθες θεραπείες:

«(Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι είναι άκυρη και στερείται οποιουδήποτε αποτελέσματος η πράξη και/ή απόφαση του Καθ’ ου η Αίτηση 1, η οποία κοινοποιήθηκε στους δικηγόρους του Αιτητή στις 18.7.2016 με την επιστολή ημερ. 12.7.2016 (βλ. Παράρτημα «13») και σύμφωνα με την οποία ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 απέρριψε την Ιεραρχική Προσφυγή του Αιτητή, την οποία είχε υποβάλει και/ή ασκήσει στις 4.3.2016 κατά της Ειδοποίησης Επιβολής του Δημάρχου Πάφου, ημερομηνίας 3.2.2016, με την οποία είχε κληθεί ο Αιτητής να προβεί «στην άμεση λήψη μέτρων για κατεδάφιση του κτιρίου και του σκιαδίου, απομάκρυνση των ελεγχόμενων προσβάσεων (ανυψούμενες μεταλλικές μπάρες) και αναστολή/ακύρωση της λειτουργίας του χώρου ως Σταθμού Λεωφορείων», ο οποίος είχε ανεγερθεί και λειτουργούσε στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου, στην Κάτω Πάφο, αρ. Τεμαχίων 259, 260, 614 (πρώην αρ. τεμαχίου 261), 264, Φ/Σχέδιο 51/18.02.02.

(Β) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι είναι άκυρη και στερείται οποιουδήποτε αποτελέσματος η μεταγενέστερη πράξη και/ή απόφαση του Καθ’ ου η Αίτηση 2, η οποία επιδόθηκε στον Αιτητή στις 29.7.2016 με την επιστολή ημερ. 29.7.2016 (βλ. Παράρτημα «17») και σύμφωνα με την οποία ο Καθ’ ου η Αίτηση 2 πληροφορούσε τον Αιτητή ότι, μετά την απόρριψη της Ιεραρχικής του Προσφυγής από τον Υπουργό Εσωτερικών, αν δεν συμμορφωνόταν εντός 8 (οκτώ) ημερών από την παραλαβή της εν λόγω επιστολής με το περιεχόμενο της ειδοποίησης επιβολής ημερομηνίας 3.2.2016, η Πολεοδομική Αρχή θα εισερχόταν στα ειρημένα τεμάχια και θα λάμβανε τα ενδεδειγμένα μέτρα και θα επιβάρυνε τον Αιτητή με όλα τα έξοδα.»

Ο καθ’ ου η αίτηση 2 σε συνεδρία του ημερομηνίας 19.1.2016 αποφάσισε να επιδώσει ειδοποίηση επιβολής στον κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών περιουσιών ως ιδιοκτήτη συγκεκριμένων τεμαχίων στην Κάτω Πάφο και στους αιτητές ως κατόχους των τεμαχίων αυτών για παράνομη ανάπτυξη

 

εντός των τεμαχίων χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας. Στις 3.2.2016 εκδόθηκε η εν λόγω ειδοποίηση επιβολής και επιδόθηκε αυθημερόν στους αιτητές.

Οι αιτητές στις 4.3.2016 άσκησαν ιεραρχική προσφυγή προς τον καθ’ ου η αίτηση 1 κατά της ειδοποίησης επιβολής. Με επιστολή του καθ’ ου η αίτηση 1 ημερομηνίας 12.7.2016, οι αιτητές ενημερώθηκαν ότι η ιεραρχική προσφυγή τους απορρίφθηκε.

Μετά την καταχώρηση της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση, οι αιτητές καταχώρησαν στις 4.1.2018 μονομερή αίτηση αιτούμενοι προσωρινά διατάγματα αναστολής της εκτέλεσης της ειδοποίησης επιβολής, το οποίο εκδόθηκε αυθημερόν και ορίστηκε επιστρεπτέο στις 11.1.2018. Αφού επιδόθηκε η μονομερής αίτηση και το εκδοθέν διάταγμα στους καθ’ ων η αίτηση και μετά από συμφωνία όλων των διαδίκων, δόθηκαν οδηγίες για την καταχώρηση των γραπτών αγορεύσεων των διαδίκων με σκοπό τη σύντομη εκδίκαση της προσφυγής αντί της ενδιάμεσης αίτησης.

Οι λόγοι ακύρωσης που προβάλλουν οι αιτητές αφορούν σε ανυπαρξία απόφασης του καθ’ ου η αίτηση 1 να απορρίψει την ιεραρχική προσφυγή των αιτητών ή αν τέτοια απόφαση υπάρχει, εκδόθηκε από αναρμόδιο όργανο, έλλειψη δέουσας έρευνας από τον καθ’ ου η αίτηση 1, παράνομη σύνθεση του καθ’ ου η αίτηση 2, έλλειψη πρακτικών συνεδριάσεων του καθ’ ου η αίτηση 2, παράνομη διαδικασία κατά τις συνεδρίες του καθ’ ου η αίτηση 2, έλλειψη δέουσας έρευνας από τον καθ’ ου η αίτηση 2 και πλάνη περί τον νόμο και τα πράγματα, παράνομη ανάκληση προηγούμενης διοικητικής απόφασης, μη επίδοση της ειδοποίησης επιβολής σε όλους τους επηρεαζόμενους, πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημίας στους αιτητές και στις συγκοινωνίες της Πάφου και λήψη της απόφασης που προσβάλλεται με την θεραπεία (Β) της προσφυγής από αναρμόδιο όργανο.

Ο καθ’ ου η αίτηση 2 εγείρει προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενος ότι δεν μπορούν να συμπροσβάλλονται στο ίδιο δικόγραφο η απόφαση απόρριψης της ιεραρχικής προσφυγής και η επιστολή του καθ’ ου η αίτηση 2 ημερομηνίας 29.7.2016 εφόσον, αφενός, δεν είναι συναφείς και αφετέρου, η δεύτερη προσβαλλόμενη δεν συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη.

Η ειδοποίηση επιβολής επιδόθηκε στους αιτητές στις 3.2.2016. Κατά αυτής της ειδοποίησης, οι αιτητές άσκησαν στις 4.3.2016 ιεραρχική προσφυγή η οποία απορρίφθηκε και της οποίας έλαβαν γνώση με επιστολή ημερομηνίας 12.7.2016. Η απόφαση αυτή, αποτελεί την αιτούμενη με την παράγραφο Α θεραπεία.

Με την αιτούμενη με την παράγραφο Β θεραπεία, ζητείται η ακύρωση της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση 2 ημερομηνίας 29.7.2016.

Μετά την έκδοση της απόφασης απόρριψης της ιεραρχικής προσφυγής, ο καθ’ ου η αίτηση 2 απέστειλε στους αιτητές επιστολή ημερομηνίας

  • με το ακόλουθο περιεχόμενο:

«Επιθυμώ να αναφερθώ στο πιο πάνω θέμα και σε συνέχεια της απόρριψης της Ιεραρχικής Προσφυγής που υποβάλατε στον Υπουργό Εσωτερικών (επισυνάπτεται αντίγραφο), σας πληροφορώ ότι αν δεν συμμορφωθείτε εντός 8 (οκτώ) ημερών από την παραλαβή της παρούσας με το περιεχόμενο της ειδοποίησης της επιβολής ημερομηνίας 3/2/2016 § 2(α)(β) η Πολεοδομική Αρχή θα εισέλθει στα ειρημένα τεμάχια και θα λάβει τα ενδεδειγμένα μέτρα και θα σας επιβαρύνει με όλα τα έξοδα.»

Επιστολή με το ίδιο περιεχόμενο αποστάλθηκε στους αιτητές και στις 29.7.2016.

Η ειδοποίηση ημερομηνίας 3.2.2016 κατά της οποίας ασκήθηκε ιεραρχική προσφυγή, αναφέρει στην παράγραφο 2 τα εξής:

«Καλείστε όπως μέσα σε προθεσμία τριάντα (30) ημερών από την ημέρα επίδοσης της Ειδοποίησης αυτής προβείτε στην άμεση λήψη μέτρων για κατεδάφιση του κτιρίου και του σκιαδίου, απομάκρυνση των ελεγχόμενων προσβάσεων (ανυψούμενες μεταλλικές μπάρες) και αναστολή / ακύρωση της λειτουργίας του χώρου ως Σταθμού Λεωφορείων.»

Έχω την άποψη ότι η επιστολή ημερομηνίας 29.7.2016 δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη έτσι ώστε να μπορεί να ζητείται η ακύρωσή της μέσω της προσφυγής. Η βούληση του καθ’ ου η αίτηση 2 και ο επηρεασμός των δικαιωμάτων των αιτητών έγιναν πλήρως γνωστά με την έκδοση της ειδοποίησης στις 3.2.2016.

Η επιστολή ημερομηνίας 29.7.2016, όπως και αυτή που προηγήθηκε στις

  • με ταυτόσημο περιεχόμενο, δεν αλλοιώνει ή προσθέτει οτιδήποτε νέο στην αρχική απόφαση έτσι ώστε να μπορεί να λεχθεί ότι συνιστά νέα εκτελεστή διοικητική πράξη. Αντιθέτως, έχω την άποψη ότι πρόκειται περί πράξης εκτέλεσης εφόσον αποβλέπει στην εκτέλεση της αρχικής απόφασης ημερομηνίας 3.2.2016. Ως γνωστό, πράξεις αυτής της φύσης δεν είναι εκτελεστές.

Συνεπώς, η προδικαστική ένσταση του καθ’ ου η αίτηση 2 επιτυγχάνει και η αιτούμενη με την παράγραφο Β θεραπεία απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Κατ’ επέκταση, θα προχωρήσω στην εξέταση μόνο των λόγων ακύρωσης που αφορούν την αιτούμενη με την παράγραφο Α θεραπεία.

Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1, ο καθ’ ου η αίτηση 1 μετά την υποβολή της ιεραρχικής προσφυγής από τους αιτητές μέσω των δικηγόρων τους, ζήτησε με επιστολή του ημερομηνίας 10.3.2016 από τον καθ’ ου η αίτηση 2 την υποβολή έκθεσης (βλ. ερυθρό 57). Η έκθεση υποβλήθηκε από τον καθ’ ου η αίτηση 2 στις 31.3.2016 (βλ. ερυθρά 79 - 58).

Ζητήθηκε επίσης με επιστολή ημερομηνίας 12.4.2016 έκθεση από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως (βλ. ερυθρό 80) το οποίο υπέβαλε τις απόψεις του με επιστολή ημερομηνίας 19.5.2016, συμφωνώντας με την εισήγηση του καθ’ ου η αίτηση 2 για απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής (βλ. ερυθρό 81).

Ακολουθεί έκθεση της εκτελεστικού μηχανικού ημερομηνίας 7.6.2016 προς τον:

«Υπουργό

μέσω Γενικού Διευθυντή

μέσω Προϊσταμένου Τεχνικών Υπηρεσιών»

(βλ. ερυθρό 86 - 82) και οι επιστολές ημερομηνίας 12.7.2016 προς τον καθ’ ου η αίτηση 2 και προς τους δικηγόρους των αιτητών, ενημερώνοντας τους για την απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής (βλ. ερυθρά 89 - 87).

Η έκθεση προς τον Υπουργό, φέρει μία υπογραφή στην πρώτη σελίδα (ερυθρό 86) με ημερομηνία 7/8 και σημείωση με μολύβι στον αριθμό 8 «7

;».

Επίσης στην πρώτη σελίδα, καταχωρημένη ως ερυθρό 86(α), υπάρχει σημείωση χειρόγραφα γραμμένη δίπλα από την πρόταση «μέσω Γενικού Διευθυντή» η οποία αναφέρει «Συμφωνώ με εισήγηση» όπως επίσης και υπογραφή και ημερομηνία 22/7. Ξανά στην πρώτη σελίδα, καταχωρημένη ως ερυθρό 86(β), υπάρχει υπογραφή και ημερομηνία 30/6 δίπλα από την πρόταση «μέσω Προϊσταμένου Τεχνικών Υπηρεσιών».

Το άρθρο 47 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου, Ν. 90/1972 (στο εξής ο «Νόμος»), προνοεί για την άσκηση ιεραρχικής προσφυγής κατά ειδοποίησης επιβολής. Συγκεκριμένα, προνοεί ότι:

«(1) Πρόσωπον εις το οποίον επεδόθη ειδοποίησις επιβολής ή οιονδήποτε έτερον πρόσωπον έχον συμφέρον εν τη ακινήτω ιδιοκτησία δύναται, καθ’ οιονδήποτε χρόνον εντός της προθεσμίας η οποία ορίζεται εν τη ειδοποιήσει ως η προθεσμία κατά την λήξιν της οποία η ειδοποίησις θα λάβη ισχύν, να υποβάλη ιεραρχικήν προσφυγήν εις τον Υπουργόν κατά της ειδοποιήσεως δι’ οιονδήποτε των ακολούθων λόγων, ήτοι—

[■■■]

(2) Οιαδήποτε ιεραρχική προσφυγή δυνάμει του παρόντος άρθρου υποβάλλεται εις τον Υπουργόν δι’ εγγράφου ειδοποιήσεως εν τη οποία δέον να ενδείκνυται οι ακριβείς λόγοι επί των οποίων αύτη βασίζεται.

[■]

  • Επί τη υποβολή ιεραρχικής προσφυγής δυνάμει του παρόντος άρθρου ο Υπουργός δύναται να διορθώση οιανδήποτε παρατυπίαν, ελάττωμα ή λαθος εν τη ειδοποιήσει επιβολής εάν ικανοποιηθή ότι η παρατυπία, το ελάττωμα ή το λάθος δεν είναι ουσιώδες, δύναται δε, εάν ικανοποιηθή ότι τα δικαιώματα οιουδήποτε προσώπου δικαιουμένου όπως επιδοθή εις αυτόν η ειδοποίησις δεν παραβλάπτονται σοβαρώς εκ τούτου, να επικυρώση την ειδοποίησιν παρά το γεγονός ότι αυτή δεν επεδόθη εις τε τον ιδιοκτήτην και τον κάτοχον της ακινήτου ιδιοκτησίας.
  • Επί τη λήψει αποφάσεως επί ιεραρχικής τινος προσφυγής δυνάμει του παρόντος άρθρου, ο Υπουργός δίδει εντολάς προς εκτέλεσιν της αποφασεώς του, περιλαμβανομένων, εις περιπτώσεις καθ’ ας είναι τούτο πρέπον, εντολών προς ακύρωσιν της ειδοποιήσεως επιβολής προς όφελος του προσφεύγοντος και της εκδόσεως πολεοδομικής αδείας άνευ όρων είτε υπό όρους.»

Σύμφωνα, επίσης, με τον κανονισμό 9(4) των περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (Αιτήσεις και Ιεραρχικές Προσφυγές) Κανονισμών, Κ.Δ.Π. 62/2016:

«Ο Υπουργός εξετάζει την προσφυγή χωρίς υπαίτια βραδύτητα και κοινοποιεί, το ταχύτερο, την απόφασή του στο πρόσωπο που άσκησε την προσφυγή, αφού προηγουμένως, αν το κρίνει σκόπιμο, ακούσει ή δώσει την ευκαιρία στον ενδιαφερόμενο να υποστηρίξει τους λόγους στους οποίους βασίζεται η προσφυγή.»

Όπως προκύπτει, επομένως, από τις πιο πάνω πρόνοιες την αρμοδιότητα εξέτασης ιεραρχικής προσφυγής κατά ειδοποίησης επιβολής την φέρει ο Υπουργός και μόνο αυτός.

Ο συνήγορος του καθ’ ου η αίτηση 1 δεν ανέφερε ούτε προσκόμισε στο Δικαστήριο οποιαδήποτε εξουσιοδότηση που τυχόν έδωσε ο Υπουργός σε άλλο πρόσωπο αναφορικά με το άρθρο 47 του Νόμου και ούτε στον διοικητικό φάκελο εντοπίστηκε οτιδήποτε σχετικό.

Ως η πρακτική στη δημόσια υπηρεσία, κάθε αλληλογραφία προς ανώτερα ιεραρχικά πρόσωπα διενεργείται μέσω των προϊσταμένων των τμημάτων και μέσω του Γενικού Διευθυντή όταν ο τελικός αποδέκτης είναι Υπουργός.

Από τη σειρά αρχειοθέτησης των επίμαχων εγγράφων ερυθρά 86, 86(α) και 86(β) αυτά που μπορώ να συμπεράνω είναι τα ακόλουθα:

Το ερυθρό 86(β) που είναι αρχειοθετημένο πρώτο ως παλαιότερο από τα τρία και φέρει ημερομηνία 30.6 και υπογραφή, η υπογραφή αυτή φαίνεται να ανήκει στον Προϊστάμενο Τεχνικών Υπηρεσιών εφόσον αυτή τοποθετείται δίπλα από την πρόταση «μέσω Προϊσταμένου Τεχνικών Υπηρεσιών». Επίσης, η ίδια υπογραφή και ημερομηνία εντοπίζονται και στο φύλλο αρχειοθέτησης στην καταχώρηση υπ’ αριθμό 1 πάλι δίπλα από την πρόταση «μέσω Προϊσταμένου Τεχνικών Υπηρεσιών».

Ακολούθως, αρχειοθετημένο είναι το ερυθρό 86(β) με ημερομηνία 22.7 και την πρόταση «Συμφωνώ με εισήγηση», δίπλα από την πρόταση «μέσω Γενικού Διευθυντή». Η πρόταση ««Συμφωνώ με την εισήγηση» είναι πιθανό να ανήκει στον Γενικό Διευθυντή εφόσον εντοπίζεται δίπλα από το «μέσω Γενικού Διευθυντή». Αυτή είναι και η μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω δεδομένου ότι το ερυθρό 86(α) αρχειοθετήθηκε πριν το ερυθρό 86 που φέρει μόνο μία υπογραφή και ημερομηνία 7.8, δηλαδή έπεται χρονικά του ερυθρού 86(α). Η υπογραφή στο ερυθρό 86 δεν μπορώ να γνωρίζω σε ποιόν ανήκει.

Το Δικαστήριο δεν μπορεί, βεβαίως, να υποθέσει ότι η ημερομηνία 7.8 τέθηκε εσφαλμένα εκτός εάν κάτι τέτοιο προκύπτει λογικά από τη σειρά αρχειοθέτησης των εγγράφων στον διοικητικό φάκελο. Στην υπό κρίση περίπτωση, όπως εξήγησα πιο πάνω, δεν φαίνεται να συμβαίνει αυτό και επομένως, λαμβάνω την ημερομηνία 7.8 στο ερυθρό 86 ως ορθή.

Κατ’ επέκταση, αυτό που προκύπτει είναι ότι η έγκριση δόθηκε από αναρμόδιο πρόσωπο δηλαδή τον Γενικό Διευθυντή. Άλλο στοιχείο που τεκμηριώνει την εν λόγω κατάληξή μου είναι η επιστολή ημερομηνίας

  • προς τους δικηγόρους των αιτητών, που αποτελεί την προσβαλλόμενη πράξη, η οποία υπογράφεται «για Γενικό Διευθυντή Υπουργείου Εσωτερικών» και όχι «για Υπουργό Εσωτερικών».

Όπως λέχθηκε στην απόφαση πλειοψηφίας στην Κούτσιου ν. Δημοκρατίας (2001) 3Β Α.Α.Δ. 987:

«Στην απουσία έγγραφης καταχώρησης που να επιβεβαιώνει ότι η απόφαση [...] είχε ληφθεί από το όργανο στο οποίο ο Νόμος έχει εναποθέσει την σχετική αρμοδιότητα θεωρούμε το τεκμήριο της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων δεν διαθέτει την εμβέλεια να ενδύει με τον μανδύα της νομιμότητας τα όσα χρειάζονται να συντελεσθούν για να διενεργηθεί νόμιμα [...]. Αντίθετη προσέγγιση θα ισοδυναμούσε με καταστρατήγηση των αρχών της χρηστής διοίκησης οι οποίες υπαγορεύουν την τήρηση εγγράφων καταχωρήσεων το δε τεκμήριο της κανονικότητας θα προσέφερε ασυλία σε πράξεις αναρμοδίων οργάνων με τη δικαιολογία ότι είχαν ενεργήσει ύστερα από οδηγίες των αρμοδίων οργάνων.»

Και αν ακόμα η πρόταση «Συμφωνώ με την εισήγηση» είχε τεθεί από τον Υπουργό και όχι από τον Γενικό Διευθυντή, και πάλι η πράξη θα υπόκειτο σε ακύρωση αφού ελλείπει η άσκηση εξουσίας από το κατά νόμο αρμόδιο πρόσωπο. Όπως αποφασίστηκε στην Οικονόμου ν. Α.Η.Κ. (1994) 4Δ Α.Α.Δ. 2395:

«Η διοικητική αρμοδιότητα πρέπει να ασκείται κυριαρχικά από την αρχή ή το όργανο το εμπεπιστευμένο από τον νόμο με την άσκησή της. Απλή έγκριση των συστάσεων του υφιστάμενου οργάνου χωρίς αντιμετώπιση του θέματος από την αρχή που ορίζεται ως αρμόδια, απολήγει σε απεμπόληση και όχι άσκηση κυριαρχικής εξουσίας. Το κενό εξάλλου στην αιτιολογία δεν συμπληρώνεται ούτε πληρώνεται με την επεξήγηση του υποτιθέμενου βάθρου της απόφασης από το συμβουλευτικό διοικητικό όργανο.»

Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η προσφυγή επιτυγχάνει σε σχέση με την θεραπεία (Α) και απορρίπτεται ως απαράδεκτη σε σχέση με τη θεραπεία (Β). Η κατάληξη μου αυτή, δεν επιτρέπει την εξέταση των άλλων λόγων ακύρωσης.

Λόγω του ότι ο λόγος ακύρωσης αφορά μόνο στον καθ’ ου η αίτηση 1, δεν θεωρώ δίκαιο να επιδικαστούν έξοδα εναντίον του καθ’ ου η αίτηση 2. Συνεπώς, επιδικάζονται €1400 έξοδα πλέον Φ.Π.Α. υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση 1.

Η προσβαλλόμενη με τη θεραπεία (Α) απόφαση, ακυρώνεται.



Πρόσθεσε ένα σχόλιο