Tuesday 16th of October 2018 07:20:42 AM

Ένσταση Χρ. Χριστοδούλου

Ένσταση Χρ. Χριστοδούλου

ΠΛΗΡΗ ανάλυση του δόγματος του δεδικασμένου προέβη το  Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, που ομόφωνα απέρριψε την προδικαστική ένταση που προβλήθηκε από την υπεράσπιση στην υπόθεση αρ.: 15161/16 με κατηγορούμενους των πρώην διευθυντή της Κεντρικής Τράπεζας Χριστόδουλο Χριστοδούλου, την κόρη του, τον πρώην γαμβρό του, τον Μιχάλη Ζολώτα, τον Μιχαήλ Φολέ και τρία νομικά πρόσωπα.

Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν αφορούν συναλλαγές που δηλώνουν διαφθορά, δεκασμό δημόσιου λειτουργού, δωροδοκία, δωροληψία, κατάχρηση εμπιστοσύνης και εξουσίας, νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κ.α.

Η υπεράσπιση στην προδικαστική ένσταση της πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ο Χριστόδουλος Χριστουδούλου και η εταιρεία της κόρης του είχαν καταδικαστεί με τα ίδια ή άρρηκτα συνδεδεμένα γεγονότα και ότι η παρούσα υπόθεση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Απορρίπτοντας τη θέση αυτή οι τρεις Δικαστές Λεωνίδας Καλογήρου (Πρόεδρος) Σταύρος Σταύρου και Εύη Αντωνίου αποφάνθηκαν πως τα αδικήματα στα οποία καταδικάστηκαν στην προηγηθείσα υπόθεση ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου και η εταιρεία του αφορούσαν ψευδείς δηλώσεις κατά παράβαση του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου, ενώ στην παρούσα είναι αντιμέτωποι με αδικήματα που σχετίζονται με διαφθορά, δωροληψία, κατάχρηση εξουσίας, και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.

Στην απόφαση του το Εφετείο αναφέρθηκε σε έκταση για το θέμα του δεδικασμένου, παρατηρώντας τα ακόλουθα:

«Το δόγμα του δεδικασμένου τυγχάνει εφαρμογής στις περιπτώσεις όπου ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ή είχε τεθεί σε κίνδυνο καταδίκης σε προηγούμενη υπόθεση για το αδίκημα το οποίο αντιμετωπίζει στη μεταγενέστερη υπόθεση (βλ. Πουλλαούας ν. Αστυνομιας (2001) 2 Α.Α.Δ. 494, και Τασούλας Κονέ ν. Χαράλαμπου Φλουρή κ.α. Ποινική Έφεση 209/2013 ημερ. 5 Μαρτίου 2015).

Όπως υποδεικνύεται στην πιο πάνω νομολογία, για την εφαρμογή του δόγματος πρέπει να είναι το ίδιο αδίκημα, τόσο όσον αφορά τα γεγονότα όσο και το Νόμο (βλ. Criminal Procedure in Cyprus σελ. 92 και 93 και Archold Criminal Pleading Evidence & Practice, 2015 παρ. 4-221). Στη δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση του συγγράμματος Ποινική Δικονομία στην Κύπρο αναφέρεται πως η δυνατότητα προβολής των ειδικών απαντήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 69(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, έχει ως αντικείμενο την κωδικοποίηση του κοινοδικαίου στο θέμα αυτό (βλ. Σύγγραμμα Πική, Ποινική Δικονομία στην Κύπρο, 2η αναθεωρημένη έκδοση σελ. 157).

Ανάλογη αυστηρή προσέγγιση στην εφαρμογή του δόγματος autrefois  ακολούθησαν και τα Αγγλικά Δικαστήρια. Στην υπόθεση Conelly v. Director of Public Prosecutor, o Lord Devlin υποδεικνύει ότι για να τύχει εφαρμογής ο κανόνας απαιτείται να είναι το ίδιο αδίκημα, τόσο όσον αφορά τα γεγονότα όσο και το Νόμο. Ειδικότερα στις σελίδες 1339-1340, έθεσε το θέμα ως εξής: «Για την εφαρμογή του δόγματος του autrefois είναι αναγκαίο όπως ο κατηγορούμενος να είχε τεθεί στον κίνδυνο καταδίκης για το ίδιος αδίκημα όπως εκείνο για το οποίο τώρα κατηγορείται. Η λέξη αδίκημα περιλαμβάνει τα γεγονότα τα οποία συνιστούν το έγκλημα όσο και τα νομικά χαρακτηριστικά τα οποία το καθιστούν αδίκημα όσον αφορά τα γεγονότα και το Νόμο». Η πιο πάνω αρχή επαναδιατυπώθηκε στις υποθέσεις Beedie (1998) Q.B. 356) και Dwyer v. R. (2012) EWCA 10.

Το ίδιο θέμα απασχόλησε το Ε.Δ.Α.Δ. στην υπόθεση Zolotukhin v. Russia Appl. No 14939/03 ημερ. 10 Φεβρουαρίου 2009, η οποία αφορούσε την εφαρμογή του Άρθρου 4 του 7ου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο αντιστοιχεί με το Άρθρο 12.2 του Κυπριακού Συντάγματος».

Εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής εμφανίστηκε η Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας Έλλη Παπαγαπίου με τη κ. Α. Ματθαίου.



Πρόσθεσε ένα σχόλιο