Tuesday 11th of December 2018 12:55:52 AM

Πρόκληση σε ψευδορκία

Πρόκληση σε ψευδορκία

ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ αδίκημα της πρόκλησης σε ψευδορκία ανέλυσε η Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Γεωργία Κορφιώτη στην υπόθεση αρ.: 285/2017 ημερομηνίας 21 Ιουλίου 2017, παρατηρώντας τα πιο κάτω:

«Το αδίκημα της πρόκλησης σε ψευδορκία, καθορίζεται στο άρθρο 110(2) του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα:

«110. …………………….

(2) Όποιος προκαλεί άλλο να διαπράξει ψευδορκία, την οποία αυτός που έχει προκληθεί πράγματι τη διαπράττει, κατά συνέπεια τέτοιας πρόκλησης, είναι ένοχος πλημμελήματος, το οποίο καλείται πρόκληση σε ψευδορκία.»

Μελετώντας τις πιο πάνω πρόνοιες, διαπιστώνεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

(1) Ο Κατηγορούμενος να προκαλεί άλλο άτομο όπως διαπράξει ψευδορκία,

(2) Το άλλο άτομο να διαπράττει ψευδορκία, και

(3) Η διάπραξη της ψευδορκίας να είναι αποτέλεσμα της πρόκλησης από τον Κατηγορούμενο.

Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα Blackstone’s Criminal Practice 2000, στις σελίδες 633 και 634, παρ.  B14.8, το αντικείμενο της ψευδορκίας θα πρέπει να είναι ουσιώδες στην δίκη στην οποία λαμβάνει χώρα η ψευδορκία.

Σε σχέση τώρα με την κατηγορία που αφορά το αδίκημα της υποκίνησης μάρτυρα σε ψευδή μαρτυρία γίνεται παραπομπή στο άρθρο 118 του Κεφ. 154 το οποίο έχει ως ακολούθως:

«118. Όποιος, παρέχει, προσφέρει ή υπόσχεται ανταμοιβή σε μάρτυρα ή πρόσωπο το οποίο πρόκειται να κληθεί ως μάρτυρας σε δικαστική διαδικασία βάσει οποιασδήποτε συμφωνίας ή συνεννόησης ότι η μαρτυρική κατάθεση του δυνατόν ως εκ τούτου να επηρεαστεί, ή αυτός που αποπειράται με οποιοδήποτε μέσο να υποκινήσει μάρτυρα στην παροχή ψευδών αποδεικτικών στοιχείων ή σε απόκρυψη αληθινής μαρτυρίας, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.»

Μελέτη των πιο πάνω διατάξεων δεικνύει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

(1) Ο Κατηγορούμενος να παρέχει, προσφέρει ή υπόσχεται ανταμοιβή σε μάρτυρα ή πρόσωπο το οποίο πρόκειται να κληθεί ως μάρτυρας σε δικαστική διαδικασία και

(2) Τούτο να γίνεται βάσει οποιασδήποτε συμφωνίας ή συνεννόησης ότι η μαρτυρική κατάθεση του δυνατόν ως εκ τούτου να επηρεαστεί.

Αναφορά στα πλαίσια της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας θα πρέπει να γίνει και στις πρόνοιες του άρθρου 112 του Ποινικού Κώδικα, που αφορούν στην απόδειξη του αδικήματος της ψευδορκίας, σύμφωνα με τις οποίες «κανένας δεν δύναται να καταδικαστεί για ψευδορκία ή για πρόκληση σε ψευδορκία αποκλειστικά και μόνο με βάση τη μαρτυρία ενός προσώπου ως προς το ψευδές οποιασδήποτε κατάθεσης για την οποία υπάρχει ισχυρισμός ότι είναι ψευδής».

Όπως επεξηγείται και στο σύγγραμμα των Ηλιάδη και Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, στις σελίδες 522-523, σε περιπτώσεις ψευδορκίας δεν είναι αρκετή η μαρτυρία ενός και μόνο μάρτυρα σχετικά με το μη αληθές ισχυρισμών οι οποίοι φέρονται ως ψευδείς (βλέπε Vouniotis v. The Republic (1975) 2 CLR 34 και Police v. Sofokli and another (1935-1938) 15 CLR 122). Ο κυριότερος λόγος για την ύπαρξη αυτής της προϋπόθεσης είναι η ενθάρρυνση προσώπων να καταθέτουν ως μάρτυρες γνωρίζοντας ότι δεν θα αντιμετωπίσουν τέτοια κατηγορία στην οποία μπορεί να βρεθούν ένοχοι ύστερα από την υποβολή μιας και μόνο σχετικής καταγγελίας (βλέπε Katelaris v. The Police (1980) 2 CLR 230). Όπως περαιτέρω σημειώνεται, σε τέτοιες περιπτώσεις, η ενισχυτική μαρτυρία δεν είναι απαραίτητο να προέρχεται από άλλον μάρτυρα αφού μπορεί να προέρχεται και από άλλες πηγές, όπως για παράδειγμα από μια επιστολή του κατηγορούμενου στην οποία να περιέχεται πρόσκληση σε κάποιον για να ψευδομαρτυρήσει υπέρ του σε σχέση με το επίδικο θέμα (βλέπε R. v. Threlfall (1914) 10 Cr App R 112)».

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο