Tuesday 21st of August 2018 11:21:58 AM

Αξιολόγηση συνεργού

Αξιολόγηση συνεργού

ΣΕ ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση τους στην υπόθεση αρ.: 8973/16 ημερομηνίας 24 Ιουλίου 2017 οι τρεις Δικαστές του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας Έλενα Εφραίμ (Πρόεδρος) Νίκος Γερολέμου και Στέλλα Μέσσιου (Μέλη) σχολίασαν εκτεταμένα την αξιολόγηση μαρτυρίας συνεργού, επισημαίνοντας τα ακόλουθα:

στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (2000) 2 Α.Α.Δ. 628, ο σκοπός τέτοιας ενισχυτικής μαρτυρίας είναι η άρση των εγγενών αμφιβολιών για την ποιότητα της μαρτυρίας του συνεργού, λόγω της συμμετοχής ή σύμπραξης του στο έγκλημα. Η κλασική υπόθεση επί του θέματος είναι η Zacharia v. The Republic (1962) 2 C.L.R. 52, η οποία υιοθετήθηκε πλήρως στην υπόθεση Λοίζου ν. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Δ.Δ. 546, από την οποία παραθέτουμε το ακόλουθο απόσπασμα:

«1. Όταν το πρωτόδικο δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία ενός μάρτυρα που μπορεί να είναι ή να μην είναι συναυτουργός στην υπόθεση, το Δικαστήριο οφείλει πρώτα να αποφασίσει κατά πόσο ο μάρτυρας είναι κατά την άποψή του συναυτουργός.

  1. Όταν ο μάρτυρας είναι προφανώς συναυτουργός, ή το δικαστήριο τον θεωρεί τέτοιο, το επόμενο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο σαν θέμα αξιοπιστίας το δικαστήριο είναι ή δεν είναι διατεθειμένο να βασιστεί στη μαρτυρία του χωρίς ενίσχυση. Σχετικά με αυτό, το δικαστήριο έχει νομική υποχρέωση να υπενθυμίσει στον εαυτό του ότι ένας συναυτουργός είναι σπιλωμένος μάρτυρας, που η μαρτυρία του μπορεί να επηρεάζεται από τη σχέση του με το έγκλημα και ότι επομένως είναι επικίνδυνο να βασιστεί στη μαρτυρία του χωρίς ενίσχυση.
  2. Όταν όμως, παρά μια τέτοια προειδοποίηση, το δικαστήριο νομίζει ότι μπορεί να δεχθεί τη μαρτυρία του συγκεκριμένου τούτου συναυτουργού, και αισθάνεται ότι μπορεί με σιγουριά να στηριχθεί στη μαρτυρία του χωρίς ενίσχυση, το δικαστήριο έχει από το νόμο δικαίωμα να το κάνει, δεδομένου βέβαια ότι η υπόθεση δεν ανήκει στην κατηγορία εκείνη των περιπτώσεων που η ενίσχυση απαιτείται θετικά από τον ίδιο το νόμο ανεξάρτητα από τη συμμετοχή του μάρτυρα στο έγκλημα.
  3. Αν όμως το δικαστήριο αισθάνεται ότι δεν θα ήταν διατεθειμένο να βασιστεί στη μαρτυρία ενός συναυτουργού χωρίς άλλο στήριγμα, το δικαστήριο πρέπει να αναζητήσει ενίσχυση από ανεξάρτητη μαρτυρία (ξεχωριστή από μαρτυρία που προέρχεται από άλλο συναυτουργό) η οποία όχι μόνο να στηρίζει την εκδοχή του συναυτουργού σχετικά με τη διάπραξη του αδικήματος, αλλά και να συνδέει ή να τείνει να συνδέσει τον κατηγορούμενο με το έγκλημα. Και η απόφαση πρέπει να προσδιορίζει που το δικαστήριο βρήκε μια τέτοια ενίσχυση.» Χρήσιμη αναφορά επί του θέματος γίνεται επίσης στις υποθέσεις Peristianis v. Police (1969) 2 C.L.R. 137, Psara v. The Republic (1977) 2 C.L.R. 132, Γιουρούκης ν. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 171 και 402, Ττοουλιάς ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 258, Ευαγγέλου ν. Αστυνομίας (Αρ. 1) (ανωτέρω) και Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 482. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (ανωτέρω), η αξιολόγηση της μαρτυρίας συνεργού δεν διενεργείται απομονωμένα, αλλά ενιαία, λαμβανομένης υπόψιν και εξεταζόμενης συγχρόνως και όλης της υπόλοιπης μαρτυρίας προκειμένου να διαπιστωθεί η αξιοπιστία της μαρτυρίας του συνεργού και διαπιστώνοντας παράλληλα στο πλαίσιο αυτό κατά πόσο υπάρχει επίσης ή όχι ενίσχυση της και από άλλη ανεξάρτητη μαρτυρία, νοουμένου βέβαια ότι κάτι τέτοιο κρίνεται αναγκαίο.

Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα στην υπόθεση A.G. Hong Kong v. Wong (1978) 2 All E.R. 488 (P.C.), στη σελ. 494: «The corroborative evidence will not, of course, necessarily authenticate the evidence of a suspect witness. But it may at least allay some of the suspicion. In other words it may assist in establishing the credibility of the suspect witness.» 12 Φυσικά, σε αυτό το πλαίσιο, πασιφανώς αναξιόπιστη μαρτυρία προερχόμενη από μάρτυρα που θεωρείται συνεργός με τον κατηγορούμενο, δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί εναντίον του τελευταίου και πρέπει να απορριφθεί. Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν και στην πιο πρόσφατη υπόθεση Τεβλετιάν κ.ά. v. Αστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ. 512.

Αξίζει να αναφερθεί τέλος ότι στις περιπτώσεις κατάθεσης δύο συνεργών, αυτοί θα πρέπει να αξιολογηθούν ξεχωριστά και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο γιατί είναι γνωστή η αρχή πως ένας συνεργός δεν μπορεί να ενισχύσει τη μαρτυρία άλλου συνεργού».



Πρόσθεσε ένα σχόλιο