Tuesday 16th of October 2018 07:24:06 AM

Κατάδικος δεν πάει σπίτι του

Κατάδικος δεν πάει σπίτι του

ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ από το Επαρχιακό Δικαστήριο Παραλιμνίου η αίτηση κατηγορούμενου κατάδικου που ζητούσε την έκδοση δικαστικού διατάγματος προς τη διεύθυνση των Φυλακών  ώστε να αφεθεί να μεταβεί στο σπίτι του και στα γραφεία του με σκοπό να βρει και να μεταφέρει στο Δικαστήριο διάφορα έγγραφα που αφορούσαν την υπόθεση του.

Ο κατηγορούμενος που έχει καταδικαστεί στις 7 Μαρτίου 2014 σε φυλάκιση για δόλια συναλλαγή σε ακίνητη περιουσία, αντιμετωπίζει και τώρα παρόμοιο αδίκημα που διαπράχθηκε  μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2008 και 31 Δεκεμβρίου 2008. Ο κατηγορούμενος φέρεται να έχει πωλήσει υπό ανέγερση διαμέρισμα στο Παραλίμνι σε πρόσωπο από τον Στρόβολο, χωρίς τη συγκατάθεση του των ιδιοκτητών του τεμαχίου.

Ο κατηγορούμενος καταχώρησε στο Δικαστήριο αίτηση στις 12/12/16 την οποία στήριξε στους Περί Ποινικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς (249/1953), στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας και ειδικότερα στην Διαταγή 48, Θ. 1 - 4 και 9, στην Διαταγή 39, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και στο άρθρο 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς επίσης στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου τούτου.

Με την αίτηση ο κατηγορούμενος ζητούσε διάταγμα το οποίο να απευθύνεται στην Διεύθυνση των Κεντρικών Φυλακών για την μεταφορά του κατηγορούμενου - αιτητή,, στα γραφεία των εταιρειών του  στον Πρωταρά καθώς και στο σπίτι του στο Παραλίμνι για την συλλογή του μαρτυρικού υλικού που αφορά την παρούσα υπόθεση.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν καταχώρησε ένσταση παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο της έδωσε χρόνο να πράξει τούτο.  Στην ένορκη δήλωση του ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι σε δύο άλλες υποθέσεις που αντιμετώπιζε του επιτράπηκε από το Δικαστήριο να μεταβεί στην οικία του και στα υποστατικά του όπου συνέλλεξε μαρτυρικό υλικό που χρειαζόταν.

Απορρίπτοντας το αίτημα η Δικαστής Άννυ Πανταζή τόνισε ανάμεσα στα άλλα και τα ακόλουθα: «Δεν θεωρώ ότι το γεγονός ότι η κατηγορούσα αρχή δεν έφερε ένσταση στην αίτηση επιλύει αφ΄ εαυτού το ζήτημα γιατί είναι πρωταρχικό ζήτημα το δικαιοδοτικό, αν δηλαδή το παρόν Δικαστήριο έχει την δικαιοδοσία να εκδώσει διάταγμα/ένταλμα όπως αυτό το οποίο εξαιτείται ο κατηγορούμενος. Λόγω της ποινής φυλάκισης που εκτίει ο κατηγορούμενος για άλλες ποινικές υποθέσεις είναι παρών στο Δικαστήριο εφαρμόζοντας τις διαταγές του άρθρου 53 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου και το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα που να διατάσσει τον υπεύθυνο των κεντρικών φυλακών να μεριμνήσει για την προσαγωγή του κατάδικου, εδώ κατηγορούμενου, υπό κατάλληλη φρούρηση στο Δικαστήριο για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης και μόνο.  Αυτή την εξουσία την ασκεί το Δικαστήριο στα πλαίσια του συγκεκριμένου άρθρου 53 του Νόμου. 

 

Θα πρέπει όμως να αναφέρω ότι ο περί Φυλακών Νόμος του 1996 Ν. 62(Ι)/96 περιέχει το άρθρο 15 το οποίο καθορίζει ρητά σε ποιες περιπτώσεις έχει εξουσία ο Διευθυντής να επιτρέπει την μεταφορά κρατουμένου με την κατάλληλη συνοδεία εκτός των φυλακών και προκύπτει από το λεκτικό του εν λόγω άρθρου ότι είναι εξαντλητικά καθορισμένες αυτές οι περιπτώσεις. 

 

Δηλαδή στην περίπτωση (α) για την ιατροφαρµακευτική του περίθαλψη σε νοσοκοµείο ή ιδιωτική κλινική ή ιατρείο µε τη σύµφωνη γνώµη του αρµόδιου ιατρικού λειτουργού, εκτός αν πρόκειται για περιστατικό επείγουσας φύσης, οπότε η µεταφορά του δύναται να επιτραπεί από το ∆ιευθυντή ή τον επί καθήκοντι αξιωµατικό των Φυλακών, στην περίπτωση (β) για να παραστεί στην κηδεία στενού συγγενούς του, στην περίπτωση (γ) για να επισκεφθεί σοβαρά ασθενούντα στενό συγγενή του, στην περίπτωση (δ) για να τελέσει το γάµο ή τους αρραβώνες του, στην περίπτωση (ε) για να παραστεί στο γάµο ή τους αρραβώνες ή τη γέννηση ή τη βάπτιση τέκνου του, στην περίπτωση (στ) για να παραστεί στο γάµο αδελφού ή αδελφής, εγγονού ή εγγονής του, στην περίπτωση (ζ) για να παραστεί ενώπιον Δικαστηρίου ως διάδικος ή µάρτυρας,  και είναι στην περίπτωση (ζ) ακριβώς που εμπίπτει το διάταγμα bring uporder που εκδίδει το Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53 για την εξασφάλιση της παρουσίας του κάθε φορά που ορίζεται μία δικάσιμος.  Στην περίπτωση (η) για να συµµετάσχει σε αθλητικές, καλλιτεχνικές, ψυχαγωγικές και άλλες εκδηλώσεις που οργανώνονται ή προγραµµατίζονται ή διευθετούνται από το ∆ιευθυντή, και στην περίπτωση (θ) χωρίς να επηρεάζονται οι εξουσίες του ∆ιευθυντή δυνάµει του άρθρου 15, για λόγους δηµόσιου συµφέροντος έπειτα από αίτηση του Αρχηγού της Αστυνοµίας προς τον Υπουργό και παροχή γραπτής εξουσιοδότησης του Υπουργού προς το ∆ιευθυντή.

 

Θεωρώ ότι είναι ξεκάθαρο ότι η περίπτωση την οποία επικαλείται ο κατηγορούμενος ενώπιον μου σήμερα, δηλαδή για την μετάβαση στην οικία του για την εξεύρεση και την συλλογή μαρτυρικού υλικού, δεν εμπίπτει σε καμία από τις προμνησθείσες περιπτώσεις του Περί Φυλακών Νόμου.  Ο Περί Φυλακών Νόμος ρητά προέβλεψε πότε παρέχεται εξουσία στον Διευθυντή των φυλακών να επιτρέψει την μεταφορά κρατουμένων εκτός των φυλακών.  Συνεπώς το παρόν Δικαστήριο αν εξέδιδε διάταγμα ως αυτό που αιτείται ο κατηγορούμενος θα ανάγκαζε τον Διευθυντή να ενεργήσει έξω από τα όρια των εξουσιών του που ο νομοθέτης του έδωσε.   Το ίδιο το Δικαστήριο θα ενεργήσει έξω από τα όρια του Νόμου και θεωρώ ότι τούτο δεν είναι επιτρεπτό να γίνει ούτε και κατ΄ επίκληση οποιασδήποτε σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου.

 

Καταλήγω σε τούτο, έχοντας κατά νου την απόφαση Κορέλλης Αχιλλέας ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (1998) 1 ΑΑΔ 1718 στην οποία σαφώς τέθηκε ότι η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου δεν αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από τους Νόμους και τους Θεσμούς. Στην ίδια υπόθεση διασαφηνίστηκε το ζήτημα της υποχρέωσης της κατηγορούσας αρχής για αποκάλυψη του μαρτυρικού υλικού προδικαστικά προς έναν κατηγορούμενο, εκείνο όμως το θέμα είναι ξεχωριστό από το θέμα που καλούμαι να εξετάσω στο πλαίσιο της υπό κρίση αίτησης, εφόσον όπως διευκρίνισα αρχικά, το υλικό το οποίο ο κατηγορούμενος επιθυμεί να εξεύρει στην οικία ή τα υποστατικά του είναι ανεξάρτητο και ξεχωριστό από αυτό που η κατηγορούσα αρχή προτίθεται να χρησιμοποιήσει και το οποίο του παρέδωσε σήμερα.  Δηλαδή η παρούσα αίτηση δεν τίθεται θέμα να κριθεί στο πλαίσιο του άρθρου 7 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο προσδιορίζει το δικαίωμα του κατηγορούμενου στην πρόσβαση στα έγγραφα της υπόθεσης που η κατηγορούσα αρχή έχει υποχρέωση να του παραδώσει. 

 Για τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ότι η αίτηση υπόκειται σε απόρριψη και απορρίπτεται».   

 

 

 

 

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο